آتشکده

آخرش اتفاق می افتد / آذر از بیست روز حلق آویز

azarkadeh — Fri, 11 Dec 2009 14:28:18 GMT

سلام

آذر است.

اما همیشه برای من آبان می ماند.

خدا یک قطره از صبری که برای تو کنار گذاشته بود را برداشت

و ایوب را ساخت.

تولدم بود.

یادت ............... نیست.

دیگر یادت نمی ماند.

نمی مانم .

۲۰/آذر/چه فرقی می کنم؟

گفتم که صبوری تو را ندارم.

ممنون از SMS ات.

۲۲/آذر/کاش برای تو زیبا باشد

باز هم ماه داغ آبان است

azarkadeh — Sun, 08 Nov 2009 06:45:18 GMT

شاید باید در این روز آبان اینجا را پر می کردم از آنچه که

در خورت باشد

اما با همه ی روز مرگیم که خسته ات می کند می گویم :

تولدت مبارک!

مثل دیشب که بعد از پنج بار تبریک گفتی : باشه.خدافظ

اینها را با بغض نوشته ام.

شب ها که می خوابی

زنبورها بی خانمان می شوند

و من به تمام گربه ها ایمان می آورم

شب ها که خوابم نمی برد

پلک هایم بی حضوریت را سجده می شوند

یوسف اگر می دانست

روزی با زندان هم آغوش می شود

هیچ وقت به ساربان دلخوش نمی کرد

و تو اگر می دانستی عاقبت ِ "آذر" ، "آزار" است

آخرین ماه سال می شدی.

ولی حالا

اعتراف سخت می شود

اعتراف به اینکه اگر

رد لب هایت را از تک به تک مژها و تار به تار موهایم

پاک کنم

باز هم آبان است

که اگر از تقویم خط بخورد

آذر هم هیچ وقت نخواهد آمد.

چشم هایت دو سیب یار مسیح

azarkadeh — Wed, 02 Sep 2009 15:09:18 GMT

وقتی یک خیابان با همه ی درختهای چنارش پشت سر سبزی چشمهای

همیشه بهار آدم حرف میزند، خیلی قابل تحمل تر از این است که پشت

سر یک شهر کور قدم بزنی و تلوتلو خوردن هر کسی،اشتباه تو تعبیر شود

درختهای چنار از دوسوی خیابان به هم دیگر نگاه می کنند و آن بالا دور از

نگاه انسانها همدیگر را بغل گرفته اند و دارند به بیشه زاری فکر می کنند

که چقدر آرامشش عجیب و وحشی است!

چقدر این تابستان پر تلاطم بود...!

و من چقدر دردناک عاشق شدم!

من عادت دارم حرف هایم را سقط کنم.کلماتم جلوی یک دره یا بالای یک

کوه قرار دارد و لب هایم دچار یک لغزندگی کــُـشنده است.

که به جای پس زدن، فرو می خورد.

نمی خواستم یاد آن هفت روز دردناک را که هوا بس ناجوانمردانه

مسلول بود را تازه کنم.

شاید با خواندن این شعر مرا هم شاعر حساب کنی.یا حداقل کسی که

شعر کار کردن را دوست دارد.

هرچند که دارد پیشکش کسی میشود که پیش ازین خیلی اینچنینی

تقدیمش شده و من تازگی ندارم.....

بهرحال پیشکش چشمان نمی دانم چه رنگی تو کرده ام.

باشد ازین میانه یک مصرع .... .

و من چقدر از تو پــُــر شده ام و تو چقدر آرام توی رگهای من قدم میزنی...

موجی ِ بیشه زار چشمانت، نگران است توی این باران

نگرانم برای لبخندت ، مثل آرامشی که در طوفان

باز هم ماه داغ آبان است، ده رعیت نشین پایین دست

دختری توی برکه می رقصد، توی آغوش آب ها عریان

مردمک های من دو دف شده اند٬ گیسوانم به چنگ می ماند

تو خودت بم ترین تزلزل عشق٬ مژه هایت سه تار در عصیان

شهر در تو خلاصه می گردد، در دهانت که «هزار تا گل سرخ»

«چشمه ی هفت رنگ» چشمانت،‌ شاهرودی ترین شراب زمان

چشم هایت دو «سیب یار مسیح» ، ششمین آسمانی مکتوب

عزلت «بایزید بسطامی» ، غربت عارفانه ی «خرقان»

گرگ خیز است شهر٬ اما در ظاهر بچه بره می آیند

به تو حتی نمی کند رحمی، چاه های حسادت کنعان

حس دستان سرد نقره ایت٬ داشت کم کم مرا رها می کرد

«کوچه چل پیچ» ابروان تو را، گم شدم مثل کودکی گریان

هفت روز آمد آسمان به زمین، هفت روز سیاه تر از شب

666 فرشته ی نحس، عامل این عذاب و این جریان

پنجره خائن است ! می دانست، پشت قابش تو منتظر هستی

توی آغوش ترس٬ یک مرتد، تو تمام وجودت از ایمان

از نگاهم سراب می ریزد، جام های شراب می ریزد

آسمان از شهاب می ریزد، روی شش تا فرشته ی شیطان

سیب ها را نشانه می گیرم، بوی درد مچاله می گیرم

لب به لب می شوم به تختی که.... بغض ها را گره گره باران

حلقه ی دار اشک بر دیده، برمودا بر صلیب خوابیده

که مرا یک جنازه بوسیده، و نگاهم به رد پا نـــ گــــ ران

چشم بر روی اشک ها بستم، ترس می ریخت از سر انگشتم

من که با یک مویز تو مستم، تو ولی خمره های در غلیان

گره روسری من شده ای٬ ماه شب های دفترم شده ای

روی زانوی پله می شینم٬ و تو در بغض های من پنهان

«آذر»ی با هزار ها زرتشت، بعد تو شعله شعله می سوزد

صد سیاوش میان موهایم، چشم هایم دو چشمه ی جوشان

لحظه ی کور خواب هایم باش، جای خالی قاب هایم باش

بی تو ساعت هزارها عقرب، با تو من مالک زمان و مکان

آتشکده ای با دسر گیلاس های برفی

azarkadeh — Sun, 28 Jun 2009 17:29:18 GMT

بخش هفتم :

چقدر تفکر برانگیز (!!!)

بخش ششم :

اول از همش (!!!) از همه ی شاهرودی هایی که تو پیوندهای روزانه (شاهرود)لینک نشدن معذرت نمی خوام !!!

چونکه خودشون می دونن که .....(جماعت غیر شاهرودی گوش ندن !)

خب چرا کسی نمیاد وبلاگ شعرشو رو کنه ؟

انقد انزوا طلبی هم دیگه نوبره !!!

گاهی فقط کافیه اسم یکی از شاعرا یا نویسنده ها رو سرچ کرد تا دو تا صفحه ی کامل ٬ آدرس سایت و وبلاگ شاهرودیها بیاد بالا.

.

خب یعنی واقعا شما چرا آیا ؟؟

.

.

خب حنما صلاح مملکت خویش ......

گوشه ای از طبیعت شاهرود

طبیعتی بکر که تا شعاع چندین هکتاری

مملو از شقایق است

بخش پنجم :

ا یــــن ر و ز هــــا ی

نیما صفار

بخش چهارم :

قسمتی از آخرین اثر گابریل خوزه گارسیا مارکز نویسنده بزرگ و محبوب کلمبیایی (متولد ۱۹۲۷) :



*****

خانه از میان خاكسترخود تولدی دوباره می یافت و من در عشق نازك اندام، با شادی و شدتی كه هرگز در زندگی گذشته خود نشناخته بودم، شناوربودم .به خاطر وجود او برای اولین بار در سن نودسالگی با وجود طبیعی خودروبه رو می شدم .

فهمیدم كه وسواس من برای اینكه هرچیزجای خودش باشد،هركاربه موقع خود انجام شود وهر كلمه به جای خودگفته شود، محصول ذهن منظم من نیست بلكه برعكس همه نوعی تظاهر است كه اختراع كرده ام تا بینظمی ذاتی خودرا پنهان كرده باشم.

متوجه شدم كه نظم من فضیلت نیست، عكس العملی است در مقابل جهلم، كه سخاوتمند به نظر برسم تا فقرم را بپوشاند، محتاط به نظربرسم، تامنحرف وسازشكار باشم، تا تسلیم خشم فرو خورده خودنگردم، سر وقت ودقیق باشم تا دانسته نشود كه چه قدر وقت دیگران برایم بی اهمیت است و بالاخره فهمیدم كه عشق حالتی روحی نیست ِبلكه بخت واقبال است.



"خاطرات روسپیان سودا زده ی من"

همانطور که می دانید رمان کوتاه -نولا- "خاطره دلبرکان غمگین من" ، نوشته گابریل گارسیا مارکز توسط انتشارات نیلوفر و مترجمی :"کاوه میر عباسی" منتشر شد، و پس از سه هفته که چاپ اول کتاب- با تیراژ 5500- تمام شده بود و ناشر آماده چاپ دوم بود؛ کتاب توقیف شد.ترجمه دیگری از کتاب با عنوان:

" خاطرات روسپیان سودا زده من" با ترجمه ی امیر حسین فطانت در آمریکا،در سال 1384 توسط نشر ایران منتشر شده است. فطانت در بوگوتا زندگی می کند و لزوما حال و هوای رمان ومارکز وفرهنگ وادبیات آمریکای لاتین راخوب میشناسدخب حالا نگاهی می کنیم به این ترجمه:

سایت تابناک درباره ی این رمان منتشر کرد:

" رمان غیر اخلاقی؛ رسوایی تازه وزارت ارشاد"

در توضیح خبر آمده است:

"اقدام شگفت و ارزشی! وزارت ارشاد دولت نهم در ارایه مجوز نشر یدون سانسور به رمانی با محتوای غیر اخلاقی..."

در بخش نظر های همین خبر یک نفر گفته است:

" این آقای مهاجرانی وزیر ارشاد چطور میخواهد جواب خدا را بدهد!"

نکته مورد نظر این است که اتفاقا رمان با سانسور جدی و کاملا چشمگیر منتشر شده است.این که گفته می شود، تنها با تغییر واژه "روسپی" به "دلبرک" مشکل رمان حل شده و از سد سانسور گذشته است. سخن درستی نیست. با توجه به متن اصلی و ترجمه انگلیسی کتاب به چند نمونه "حذف" از کتاب اشاره می کنیم:

یک: راوی رابطه اش با دامیانا را توضیح می دهد. توضیح چگونگی رابطه که اتفاقا در شناخت دقیق روحیه و منش راوی نقش نمایانی دارد،حذف شده است.

- 12 سطر از داستان حذف شده-

مترجم هم هیچ نشانه ای بر جای نگذاشته، مثلا نقطه چین یا حتا توضیحی به اشاره.نگاه کنید به ص 17 ترجمه و ص 12 و 13 متن انگلیسی چاپ پنگوئن

دو: رابطه راوی با روسا کابارکاس، در تصویری با اهمیت در رمان ذکر شده است، آموزش شیوه مداوای سوزش ناشی از بدر تابان راوی!

توسط روسا ص:27 کتاب و ص:23 ترجمه انگلیسی،

در این مورد12سطر حذف شده است.

سه: معاشقه راوی با دلبرک-دلگادینا-ص:32 کتاب و ص:28 ترجمه انگلیسی،

در این مورد 6 سطر حذف شده است.

این سه مورد به روشنی نشان می دهد که ادعای ممیزی نشدن کتاب پذیرفته نیست.

این ممیزی آسیب ویران کننده ای به رمان زده است.

رمان یک منظومه کامل است. مثل جدول ضرب با صد خانه مشخص. تعدادی از این خانه ها سیاه شده است؛ یعنی شما از درک روابط ساختاری رمان و شناخت درست و دقیق شخصیت ها در می مانید.

دشواری دیگر شتابزدگی ست که بلای جان کتاب هایی ست که قراراست داغاداغ به بازار برسند.چنان که می دانیم؛در مورد کتاب هایی از این دست؛ که فروش چند چاپ آن تضمین شده است؛ مسابقه ای پنهان بین مترجمان و ناشران شکل می گیرد. در این مورد نیلوفر برنده شد و البته افتاد مشکل ها.

شتابزدگی از همان شناسنامه کتاب آغاز می شود.

از شناسنامه می شود حدس زد که مترجم کتاب را از متن اصلی ترجمه کرده است ،طرح روی جلد کتاب هم دقیقا از روی نسخه چاپ اسپانیولی تقلید شده ست.هرچند وقتی متن را با متن اصلی می سنجیم به گمانم ترجمه از روی ترجمه انگلیسی صورت گرفته است. شناسنامه کتاب؛

یعنی نام اسپانیولی کتاب دو اشکال مهم دارد. در شناسنامه آمده است:

me moria de mis puts tristes

درست آن چنین است:

memoria de mis putas tristes

چگونه ناشر و مترجم به این نکته توجه نداشته اند؟ در حالی که با توجه نام درست کتاب را: "خاطرات روسپیان غمگین من" در شناسنامه آورده اند.

به چند نمونه از شتابزدگی البته با تواضع و سپاس از تلاش مترجم اشاره می کنم:

اول: "روزنامه نگاری میانمایه که چهار بار فینالیست مسابقات پرورش گل در کارتاخنا د ِ ایندیاس شد.."ص:20

این جمله وصف حال راوی ست. در تمام داستان اشاره ای به علاقه ایشان به پرورش گل نمی بینیم. مترجم مسابقه شعر را با پرورش گل اشتباه کرده است. این اشتباه ناشی ازکژتابی دو واژه:

Juegos Florales

که به معنی مسابقه گل آذین است؛

اما اصطلاحا به معنی مسابقه شعر (!!!!) است

این کژتابی مترجم را به اشتباه انداخته و راوی را روانه مسابقه

پرورش گل کرده است.(!!!)

همین اشتباه در ترجمه آقای فطانت هم دیده می شود.

دوم: " و هم به دلیل نقش موثرش در خاموش کردن شمع های

صومعه" ص:26     ! ! ! ! !

ترجمه درست:" و مهارتش در خاموش کردن آتش مشتریا"

سخن بر سر" روسا" ست که خانم رییس محله ست و قرار شده به عنوان رییس افتخاری ماموران آتش نشانی انتخاب شود.مترجم پیداست به صورت و ظاهر دو واژه اسپانیولی توجه کرده، بی آن که منطقه معنی را به قول منوچهر انور جستجو کند. )

(Las candelas de la parroquita)

این تعبیر در ابتدا همان مفهومی را می رساند، که در ترجمه فارسی به کار رفته است.اندکی توجه به معانی متعدد هر دو واژه گره را می گشاید. چنان که آقای فطانت چنین اشتباهی را نکرده است.مترجم انگلیسی نیز کاملا نکته را گرفته و درست ترجمه کرده است.

سوم:

"خدمتکاران پادشاه دلگادینا را مخمل پوشیده در بستر مرده می یابند."ص:62

دلگادینا از تشنگی مرده بود؛ لباسش هم ابریشمی بود.این تکه از داستان که مارکز یک آواز عاشقانه معروف مکزیکی را مثل نگین در داستان نشانده؛ اگر به مرگ دلگادینا از تشنگی که در متن آمده و نیزدر ترجمه انگلیسی اشاره نشود،

به تعبیر همینگوی :

داستان سوراخ می شود...

چرا مترجم این واژه کلیدی را ندیده و ترجمه نکرده است؟ عبارت مارکز را ببینید:

Muerta de sed en su cama,

مترجم انگلیسی هم ترجمه کرده:

find her dead of thirst in her bed

چهارم:

" ممیز رسمی دون خرانیمو اورتگا هم، خارج از وقت عادی آنجا بود؛ اسمش را گذاشته بودیم"مردک خبیث ساعت نه" چون سر ساعت نه شب با مداد خون چکانش، که آدم را یاد شمشیر مهیب سرکردگان قبایل فرهنگ ستیز می انداخت، سراغمان می آمد و تا وقتی کلمه به کلمه نوشته هایمان را ادب نمی کرد و مطمئن نمی شد مطلب ضاله ای در شماره روز بعد نیست، از دفتر روزنامه پا بیرون نمی گذاشت..."ص:46

تردیدی نیست همه آنانی که به هر دلیل طعم سانسور را چشیده اند؛ از این عبارات حظ وافری می برند. مشکل این است که مترجم وارد متن شده و تصویر و تحلیل خود را اضافه کرده است. تعابیر:آدم را یاد شمشیر مهیب سرکردگان قبایل فرهنگ ستیز می انداخت وادب کردن نوشته؛ افزوده مترجم گرامی است.مارکز با ایجاز مینویسد:"

"...با قلم خونچکانش وارد می شد. توی روزنامه می ماند تا مطمئنشود حتی یک کلمه در چاپ فردا از زیر دستش در نرفته است."     تمام!

پنجم:

" عینک قاب فلزی...که پس از نیم قرن دیگر لازمش نداشتم" ص:54    ! ! !

نویسنده می گوید: عینک پس از پنجاه سال هنوز از او جدا نشده است.

ششم:

" گمانم به امان خدا ولش کرده اند و پیش خیلی ها بوده" ص:57

متن این است:

" به خیالم یه گربه ولگرده؛ که با خیلی ماده ها بوده"

در رمان هم نسبت بین گربه و راوی را شاهدیم.پریشانی و گمگشتگی و نیز شادابی هر دو را در نسبت با یکدیگر

هفتم:

" رنگ زغال هر گاه از من دلخور بود..." ص:66

اتفاقا این پاراگراف- پاراگراف هفتم از بخش 3-

یکی از درخشانترین تابلو های کتاب است.

که با این اشتباه در ترجمه آسیب دیده است.

در این مورد واژه مورد استفاده مارکز کژتابی هم ندارد.

مارکز نوشته آتش،

مترجم ترجمه کرده زغال.

" به رنگ آتش وقتی خشمگین است."

رنگ زغال سیاهی را تداعی می کند.درحالی که مارکز می خواهد برافروختگی و گلگون شدگی را القا کند.

مترجم محترم زیبا ترین و شاعرانه ترین تابلو کتاب را زغالی کرده است.موسیقی واژگان رمان که در ترجمه از دست می رود. شما بی آن که اگرحتی کلمه ای اسپانیایی هم ندانید؛می توانیدموسیقی واژگان را حس کنید. دریغ ست که معنی این چنین تباه شود.

"(ص:61)color de lumber cuando la conrariaba,”

هشتم:

" خون سیال و روان مثل تصنیفی آشنا در رگ هایش جاری بود."ص:69

درستش این است:" خون در رگهاش مثل آواز جاری بود." سیال و روان و آشنا و مثل همه افزوده مترجم است؛ که روانی و شتاب دلخواه جمله را متوقف کرده است.

عبارت مثل آب روان.مثل آتش سیال است,چه نیازی به این نخاله های سر راه دارد؟ جمله مارکز پنج کلمه است که در ترجمه ده کلمه شده است. بی هیچ ضرورتی.

و ده ها مورد دیگر از این دست....

این موارد و همینطور موارد حذف شده و در ترجمه با عث دشواری در فهم دقیق و کاملی از رمان می شود.

ظاهرا چاپ دوم کتاب هم منتفی ست؛البته در روزگار ما ممیزی شبیه تور کشیدن جلوی پرواز پرنده است.

پرنده اندکی ارتفاع می گیرد و از

بالای تور می پرد.

و اما رمان!

آیا رمان چنان که ادعا شده است ضد ارزشی و ضد اخلاقی ست؟ به عبارت دیگر به پرسش آن خواننده ناشناس تابناک پاسخ دهیم؛ که پرسیده بود چگونه جواب خدا را می شود داد ؟؟!!!.

* * *

رمان صورتی دارد و باطنی، ماده ای و معنا و گوهری. صورت رمان همان است که گفته اند.غیر اخلاقی و ضد ارزش است. اما گوهر رمان اخلاق ناب و عشق انسان ساز ست ؛ صورتش پیرمرد نود ساله ای که با روسپیان سر و کار دارد.و: " ای بسا کس را که صورت راه زد"
رمان٬ داستان و بلکه معرکه ی تقابل هوس و عشق؛مرگ وزندگی؛پژمردگی و آرمان؛کهنسالی و جوانی؛ افسردگی و غم زیبا ست.این غم وجه مشترک راوی و دلگادیناست.مارکز با توجه صفت" تریسته" به معنی غمگین را هم برای دخترک به کار می برد و هم برای راوی. روسا بارها به راوی می گوید: "استاد غمگین من!"- در ترجمه آقای میر عبا سی:" دانشمند غمگین من!" و در ترجمه فطانت:" ای عاقله مرد غمگین!" که ترجمه فطانت به متن نزدیک ترست. تریسته" به معنی شخص حکیم و داناست و البته درسخوانده .

تردیدی ندارم که این رمان کوتاه درخشانترین نوشته گارسیا مارکزست. آن چنان دقت های ریز و معماری درخشنده ای در نگارش رمان به کار رفته که جادوی صد سال تنهایی در برابر شور و ترانه این رمان از رونق می افتد.
همیشه با خودم می گفتم می شود از " پیرمرد و دریای" همینگوی رمان بهتری نوشت؟ آیا این رمان همان رمان است! پیرمردی نود ساله در تلاطم و التهاب دریای هوس غرق می شود و سرانجام ماهی طلایی عشق را صید می کند.به عبارت دیگر هوس در این رمان مثل صدف است که قاب و قالب رمان است ، وقتی واژه به واژه به عمق رمان راه پیدا می کنیم.در عمق رمان ستاره عشق می درخشد. شگفتا که در این مرحله، که پیرمرد عشق دخترک را می یابد، نیازی به رفتار جنسی با دخترک ندارد. عشق از جهانی دیگر و با آدابی دیگر است.

تنگ چشمان نظر به میوه کنند
ما تماشاییان بستانیم

پیرمرد راوی که خاطره اش را برای ما می نویسد؛ خاطره عشق بزرگش را. نام او را نمی دانیم. نام دخترک را هم نمی دانیم. دلگادینا نام دلخواهی است که پیرمرد بر روی دختر گذاشته است.دلگادینا از زمره ی پر شورترین های ترانه های عاشقانه امریکای لاتین است.نام شهر محل زندگی راوی را هم نمی دانیم.اودر آغاز از شهر دلبندش تعریف می کند:" این شهر دلبند عزیز تر از جان که خوش طینتی ساکنان و روشنایی نابش زبانزد خاص و عام است." ص:16
البته مارکز کلیدی هم به دست می دهد؛ "از بالکن خانه اش...افق فراخ و گسترده رود بزرگ ماگدالنا را در بیست فرسخی مصب اش می توان دید." ص:10
از این توضیح می توان در یافت ؛ که شهر مورد نظر کارتاهنا ست. در کتاب خاطرات مارکز هم می توان نشانه های دیگری یافت.نام رستوران ها و میکده ها ، مجسمه کریستف کلمب و کلیسای جامع و افق پیش رو ؛ مارکز بیهوده به این افق اشاره نمی کند. ماگدالنا بزرگترین رود کلمبیاست.بیش از هزار و پانصد کیلومتر طول دارد که از جنوب به شمال در بخش غربی کلمبیا جاری ست. نام این رود از نام مریم مجدلیه گرفته شده است. روسپی که قدیس شد. چنین رود و افقی در برابر پیرمرد گشوده است. او از ایوان خانه اش چنین چشم اندازی را پیش روی دارد.
می توان حدس زد که داستان در دهه پنجاه یا شصت قرن بیستم اتفاق می افتد. در تمام طول رمان نشانی از تلویزیون نیست. روزنامه و رادیو مهمترین وسیله خبر رسانی است. سانسور برهنه و حضور سانسورچی در روزنامه و نیز قیمت هایی که در رمان مطرح می شود؛ یا درآمد راوی همگی نشانه این است که رمان حدود پنجاه سال پیش اتفاق می افتد.
پیرمرد 77 سال در مرداب هوس غرق بوده است.ناگاه درخشش ستاره ای و دگرگون شدن زندگی او.ویژگی پیرمرد صمیمیت اوست. مثل آب روان و ساده و بی غل و غش است. دخترک نیز آینه سادگی و مظلومیت است. روزها باید به کارگاه دکمه دوزی برود. برادر و خواهرش را سرپرستی کند و نیز مراقب مادرش باشد که بستری ست و روماتیسم دارد.در تمام طول داستان او فقط یک جمله می گوید:

"ایزابل حلزون ها را گریه انداخت."(ص:85)

دیگر سخنی از او نمی شنویم.

وتنها یک لبحند.فقر و سادگی دختران روستا های دور افتاده پشت کوهی؛ غم عمیقی را در جان او برافروخته است.راوی می گوید:

" نمی توانستم مجسم کنم کسی بقدر آن دخترک تهیدست باشد." (ص:31)

آشنایی با دختر-دلگادینا- زندگی پیرمرد را ویران و آبادان می کند. این دگرگونی در خانه, سبک زندگی، سبک نگارش او اتفاق می افتد. او و خانه اش ویران می شوند و آبادان.بین ویرانی تن و فرو رفتن اندک اندک تن او در مرداب هوس، و ویرانی خانه؛ بید که کتاب خانه را می خورد؛ و بیماری و پریشانی گربه، و آشقتگی روح راوی نسبتی برقرار است.گویی می توان چهار خط متمایز را که مثل خطوط منحنی در یکدیگر پیچیده می شوند و یا گاه بر هم منطبق از یکدگر تمیز داد.

الف: ویرانی تن

راوی با همان صراحت و صمیمیتی که دارد، خود را زشت و خارج از رده می داند. روسا سر و صورت او را به سر و صورت اسبی سقط شده تشبیه می کند. پیرمرد می داند که در سن وسالی ست که اکثریت انسان ها در چنان سن و سالی و یا پیش از آن می میرند. مثل اکثریت قریب به اتفاق همسالانش بواسیر گرفته است.روسا به پیرمرد می گوید، همان سوزش ناشی از بواسیر که ربطی نیز به درخشش ماه بدر تابان دارد؛ نشانه ای ست که پیرمرد هنوز هست. اگر نبود دردی هم داشت. استخوان درد دارد. پیرمرد نگران است، که با چنین پیکر ویران و چهره فرتوت و زشتی مورد توجه دختر قرار نگیرد. در آینه دستشویی صورت خود را می بیند و می گوید:

" به اش گفتم- گندت بزنند! چی کار کنم که ازم خوشت نمی آد؟" ص:31

ویرانی روح:

پیرمرد عمری را در هوسرانی سپری کرده است. حتی دو بار در محله چینی ها- محله بدنام- به او عنوان " مشتری سال" داده اند. تنهاست.

همه عمر را بی زن و فرزند گذرانده است.در عمیقترین لایه های وجودش درد زخمی ناسور را حس می کند. هیچ دوست صمیمی ندارد.در رابطه اش با زن ها نشانی از عشق نیست. به همه شان پول می دهد. در برابر لهیب هوس همیشه تسلیم ست. قلبش از اندوه لبریز می شود؛ چرا هیچگاه عاشق نشده است؟ احساس می کند؛ هوس مثل یوغی در تمام عمر بر گردنش افتاده است.

سبک زندگی:

پیرمرد نویسنده است و از همین راه نان بخور و نمیری به چنگ می آورد.در مراحلی ناگزیر می شود؛ جواهرات خانوادگی اش را بفروشد.از این ماجرا هم چیز دندان گیری نصیبش نمی شود. مادرش سال ها پیش وقتی نیازمند بوده است.سنگ های قیمتی جواهرات را فروخته بود و سنگ و شیشه ی بدلی جایگزین کرده بود. پیرمرد هر چه برایش مانده بود؛ می فروشد تنها به کتاب های ادبیات کلاسیک و نیز موسیقی کلاسیک دلخوش است. وقتی ستاره عشق طلوع می کند پیرمرد تمامی کتاب های کلاسیک و نیز پیانو اش را می فروشد. به ترانه های عاشقانه بولرو دل می بندد.

ویرانی خانه و کتابخانه:

خانه راوی مثل تن و روح او فرسوده می شود. قفسه های کتابخانه در برابر سرسختی و شکیبایی موریانه ها فرو می ریزند.سقف چکه می کند. سقف در زمستان سوراخ شده است. توفانی که می خواهد خانه را ویران کند...

گربه:

گربه پیر و بیمار است. حال و روزی مثل پیرمرد راوی دارد. در مرحله ای پیرمرد او را به عنوان راه نما همراه خود می برد تا نشانی از دلگادینا پیدا کند. گربه گم می شود.

* * *

این خطوط منحنی؛ مثل جویبارهایی در داستان جاری اند.انگار می توان تصویر هر کدام را در دیگری دید.

نقطه اصلی و گوهر دگرگونی عشق است که از راه می رسد.تن و روح پیرمرد و سبک زندگی او و نیز خانه اش و وضعیت گربه تمامی دگرگون می شوند.

" خانه از خاکستر های اش باز زاده می شد و من، شناور در عشق دلگادینا، چنان سرخوش و شادمان بودم که هرگز در زندگی گذشته ام سابقه نداشت." ص:71

رمان مثل یک نمایشگاه نقاشی است.تابلو ها و رنگ ها حرف می زنند. دلگادینا نشانه ای از عشق بی زبان است که تفسیر زبان روشنگر را بر نمی تابد. او آن قدر فقیر است که پیرمرد فقری بیش از آن را نمی تواند تصور کند. روسا سفارش می کند تا پیرمرد برای دخترک دو چرخه بخرد، او باید شهر را با دوچرخه ای قراضه رکاب بزند تا به کارگاه دکمه دوزی برسد. دخترک واقعا روسپی نیست. گویی ضربه تلخ ضرورت و اضطرار پای او را به خانه روسا کشانده است. روسا هم نگران اوست. به پیرمرد پیشنهاد می کند که با دخترک ازدواج کند.

اصلا هر دو انگار ادامه خود را در زندگی دخترک می بینند. با هم قرار می گذارند که دارو ندارشان پس از مرگ به دخترک برسد...
داستان خرید دوچرخه و دوچرخه سواری راوی در واقع هدیه مارکز است به زندگی. کدام نویسنده توانسته است چنین تابلو شورانگیزی از زندگی بیافریند؟پیرمرد سوار دوچرخه می شود. شوقی کهن در دلش می جوشد. می خواهد مثل دوران دبیرستان دوچرخه سواری کند.سوار می شود. دور می زند. زمزمه می کند. صدایش را رها می کند و با تمام توان آواز می خواند. مردم به دورش جمع می شوند.

میدان غلغله جمعیت است.به پیرمرد می گویند با ویلچر در مسابقه دورتادور کلمبیا شرکت کند...(ص:78-79)

پیرمرد مرده بود.عشق او را زنده کرده است.بی دلیل نیست که ویراستار کتاب-برولیو پرالتا- می گوید: این رمان سرود زندگی ست.
کنرادو زولاگا، منتقد ادبی کلمبیایی هم گفته است: مارکز ساعت بیولوژیک را ویران کرد و در قلب انسان ساعت عشق را قرار داد.
پیرمرد که تاقعر نفسانیت و هوس تاخته بود. به این مرحله می رسد که، عشق چیز دیگری ست.آنانی که با هوس دلخوشند؛ هنوز عشق را پیدا نکرده اند.(ص:75)
وقتی رمان را خوانده اید. لحظه ای چشم بر هم می گذارید و رمان را تصور می کنید. آن چه بر جای مانده است. غم عمیق عشقی شورانگیزو ماندگار است و نه موج منحط هوسی میرنده.مارکز در این رمان عشق را تماشا کرده است. از این رو دلگادینا در این رمان فقط یک جمله می گوید.

چه خیال می توان بست و کدام خواب نوشین

به از این در تماشا که به روی من گشادی

بخش سوم :

.....و در اندوه صدایی جان دادن

که به من می گوید

دست هایت را دوست می دارم......

روز اول..... روز اول از جنگل های گرمسیری گفتم....

از علاقه ی زیادم به امریکای لاتین .

از زبان فوق العاده قوی ادبیات کشورهای امریکای لاتین  و تو گفتی :

واسه پرداختن به ادبیات امریکای لاتین باید عاشق بود.

علاقه کافی نیست.

من از برزیل گفتم و اینکه چقد می خوام توی اون جَو بومی گرا باشم.

٬ معماری های درهم٬ خونه های به سبک شرقی(اروپایی)٬ خونه های.... ٬

از غذاهای اونجا و از همه جذاب تر فصل های بارون.

بارونی که هر لحظه می خواد شهرو با خودش ببره....

که چقد همه وجودم می خواد که توی بارونای سرد٬ گرم٬ *داغ *

قدم بزنم و خیس ِ بارونی بشم که هوا رو شرجی شرجی شرجی کرده....

و تو .....

تو که درین شهر انگورهای یاقوتی

تنها کسی بودی که اینقدر به ادبیات امریکای لاتین پرداخته بود...

.

تو از علاقه ات به اسپانیا و البته ایتالیا گفتی و گفتی و گفتی

که چقد دوس داری تو کافه.... کافه....

(اسمشو یادم شده افـــــــــ.....سوس)

تو و من چقد و چقد و چقد آهنگ انریکه ایگلاسیاس...

رو گوش دادیم.... توی سکوت شب.

توی تمام لحظه های قشنگ.

و روز تولدم هم این آهنگو گذاشتی تا یه وقت فراموش نکنیم که چقد همه چی قشنگ بود.

پرسیدی: اسمش چی بود؟؟؟

گفتم:یه ابریشم توش داشت....؟....

و تو با صبوری های قشنگت که خدا یه قطره شو به ایوب پیامبر ارزانی کرده بود

دوباره واسم توضیح دادی: "صدای ابریشم"

با صدای انریکه ایگلاسیاس پسر خولیو که....

وااااااااااااای وای وای حتی یه دونه ازین خاطره ها و اینکه

دیگه تکرار نمی شن کافیه تا منو آتیش بزنه:

زرتشت اگر بریزد از اشکم

می سوزم از آتش درونم ..آه !

آتشکده آه می کشم بی تو

انسان ِ بدون آه یعنی مرگ

بخش دوم:

اصل یازدهم:همیشه افرادی هستند كه تو را می آزارند،

با این حال همواره به دیگران اعتماد كن

و فقط مواظب باش به كسی كه تو را آزرده دوباره اعتماد نكنی.    !!!

گابریل گارسیا مارکز

اتفاقی به اسم انتخابات :

فکر می کنم همه چیز کلیشه است

اصل نهم:شاید خدا خواسته است كه ابتدا بسیاری افراد نامناسب را بشناسی

و سپس افراد مناسب را، به این ترتیب وقتی او را یافتی

بهتر می توانی شكر گذار باشی.

گابریل گارسیا مارکز

سهم من پائین رفتن از پله ی متروکیست.....

محمود دولت آبادی : انقلاب فرهنگی باعث شد

تا جامعه فرهنگی ایران از مغز تهی شود

بدون شرح

بخش اول :

عرق نشست به پیشانی ات و بعد چکید

خدا هزار گل سرخ بر زمین پاشید

و قطره قطره به روی زمین خدا می ریخت

همیشه از سر انگشت هایتان خورشید

چهل صباح به غار حرا محبت کرد

خدیجه چشم به در دوخت انتظار کشید

طنین هلهله ی عرشیان پر از بغض است

صدای بغض خدا بود یا خدا خندید

صدای بال نیامد نفس به حبس افتاد

: شما نهایت نزدیکتر شدن شده اید

سکوت مرگ به آذرکده حکومت کرد

و آتشی که خودش سوخت در شک و تردید

و کوچه را به جنونی کشید هر قدمت

مثلثی شد و دیگر کسی ازو نشنید

نفس دوباره مقدر نمی شود گل سرخ

تو رفته ای و پس از ان اسید می بارید

و سنگ سرد لحد صد هزار خاتون را

بغل گرفته و خوابید . بی تو می گریید

حسود وصله ی پروانه ای پیرهنت

پس از تو چند گل سرخ از لباست چید

اذان بلال بدون تو را نمی خواهد !

و هر مناره پس از تو ازین اذان رنجید

بغل بگیر غریبی و بغض کاشان را

پس از تو هرچه گل سرخ رفت در تبعید

حالا وقتی می خندم, لبهایم ترک می خورد

azarkadeh — Mon, 27 Apr 2009 17:58:18 GMT

ناخن هایم

هنوز موهایم را می جوند

و روسری ام

بوی فنجان های قهوه ای می دهد

حالا وقتی می خندم,

لبهایم ترک می خورد

..........من..........

هنوز رد شکوفه های یخ زده ی امسال

روی گونه هایم است

امسال، بهار،

به میوه های نوبرانه نداشته اش نمی نازد

ولی من پـُر از نیاز نازیدن به جنگلی

که هیچ زمستانی

نمی تواند

پایش را در کفشش بکند

""آذرکده ایمان تک نفره ای دارد""

این روزها

با دست هایم زندگی می کنم

که دست دلم را گرفته اند

و خودشان بوی پیراهنی را،

که حالا دیگر چشم سفیدی دلم را

می بینم

به سکوت راه راهی فکر میکنم

که پشتش

بیشه ی پر تلاطم چشم های تو

موجی شده است

معجونی از عطوفت و از دردسر کمی

اما برای کشتن من یک نفر کمی

نه! آفرین به شیوه قتلی که ساختی

سم در مژه در ابرو وُ خم در کمر٬ کمی

ایجاز کوه های جهان شانه های توست

پس می گذارم از تو به هر کوه٬ سر ٬ کمی

در دست من تن تو سفرنامه ای بزرگ

یک سرزمین مطمئن و پر خطر٬ کمی

جان شکار بسته به هر خوان موی توست

تا کی شود به دست تو زیر و زبر ٬ کمی

گشتم پی تو بیت به بیت از عراق و هند

شاید که شهری از تو برایم خبر ٬کمی....

در واژه ی دهان ِ تو ٬ اغراق تازه ایست

گس می شود هوا. تو بخندی اگر کمی.

آبان های سربی و .... آذر....

azarkadeh — Mon, 02 Feb 2009 05:31:18 GMT

بخش اول

~~آذر آذر آذر~~

صدای یخ زده اش آوار شد روی گلویم

و چشمهایم سردشان شد

" بابام مُرد "

گفت: "مگر پدر هم تمام می شود؟؟ "

" هنوز خیلی با هم کار داشتیم "

چکید و سریع تر از واژه ها به لبم رسید

: " چرا این شب صبح نمی شه؟؟ "

دلم می خواست بروم و با تمام وجود پدرم رُ بغل بگیرم.

و تمام عقربه ها سر جاشون به تماشا بشینن...

هوسم کرد پدرم رُ نفس بکشم و لحظه های حضورشو ببلعم.

همان شب بود که٬با تجسم یک لحظه....:

انگار دلم زمین خورد.

انگار سرمو زیر آب فرو برده باشن

خلائی که با تصور نبودنش ، بود ؛ داشت نفسمو بند می آورد.

تمام نداشته هایم را بود

و اگر نبود تمام داشته هایم نمی بود.

¤*¤*¤*

به ~~آذر~~ لعنت فرستادم

که کاش زودتر این ۶ برگ را هم می ریخت و می رفت

و ازین به بعد اواخر آذر را ~~سالمرگ~~ نمی کرد.

*******

زمین ناجوانمردانه مهربان شده بود و

بی پروا آغوشش را به سوی یک مرد باز گذاشته بود

تا تمام دردهای چشمهای مهربانش و تمام سکوتهای پر از حرفش را

بغل بگیرد.

*******

٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪

این روزها چیزی لای گلویم با صدای خش داری مچاله می شود

و من هر روز می خواهم این لقمه نجویده ی نا خوانده را قورت بدهم.

و من هیچ وقت نتوانسته ام شاهد این هم آغوشی ناگزیر باشم.

شاهد بغض های نشکسته ای که در چهره

بازمانده ای

پخش می شود.

وقتی که هوای مه آلود چشم ها به تنهایی قدرت بیان درد را ندارد.

و در یکی از صبح های سرد زمستانی که با وجود همه عجین شده٬

بارید

و شاید صفحه کلید هم به تابعیت از این چشم ها

رد انگشتانم را سبز شود.

بخش دوم

هرسال پاییز توی حیاط خانه ی تان تا بهار مهمان بود.

ولی امسال هنوز داشت نفس می کشید که زمستانی اش کردید.

زانوهایم را در آغوش می گیرم.

همراه با بغض پا به ماهی که نگران زخم های زمستان زده انگشتان

توست.

به این فکر می کنم که شاید این شاخه ها تا آبان ماه سال بعد

به سبزی چشمهای تو نباشند.

¤¤ تو ندیدی و نخواستی بفهمی که

من دنبال چی هستم.

و فقط این تصور پیش پا افتاده رو به این

هم پیاله بودن نسبت می دی...... ¤¤

در گوشه ای از کوچه های متورم شاهرود ٬

سر بر شانه ی سوخته ترین چنار شهر ٬

با تجسم جنگل چشمانت نفس می کشم.

٪٪................. ٪٪

هنوز توی این شهر کسی هست

و هنوز که هنوز از من می رنجد

(مخصوصا توی این ۱۰روز)

از تمام اشک هام ٬ ~~بچگی هام~~ ......

هنوز هم فقط اونه که واقعا نگران زندگی و آینده ام

و درس نخوندنای منه

فقط اونه که با تاسف به من می گه

" آینده ات نکوهشت می کنه"

و با تنفر از نصیحت کردن ٬سرشو تکون می ده و

"چرا درساتو نمی خونی؟؟؟"

و فقط اونه که تو اوج دلسوزی

چند ثانیه سکوت می کنه و می گه :

" حیفه "

هنوزهم آزارش می دهم

و او باز هم سکوت می کند

هنوز هم توان درک موقعیت ندارم

هنوز هم توان درک موقعیتش را ندارم

هنوز هم توان درکش را ندارم

و هنوز هم واقعا نمی فهمم چطور می تواند

لحظه های کودکانگی ام را تحمل کند

و باز هم " ~~آذر~~ " را هم پیاله خود بنامد.

بارها و بارها به یاد مسلم فدایی ٬شاعر عزیز و همشهری ام گفته ام:

" کاش می شد پوست می انداختیم"

کاش می شد عقربه ها مسیرشان را گم می کردند

و راه را اشتباهی راه می رفتند

و گاهی هوس می کنم از اینکه تمام این ها را می فهمد٬ بمیرم.

میفهمد و دیگر..... نگاهم نمی کند.

طوری که حجم و درد آوار شاهرود را

با تمام کوچه پس کوچه هایی که در آن بازی کردم٬قهر و آشتی کردم....

و تمام خیابان های اضطراب نوجوانی ام را حس می کنم .

که همیشه چیزی بود برای وحشت و بغض .

و حتی هیجانات زنجیر گسیخته.

و پس ازآن چیزهایی بودند برای دلتنگی

و کسانی برای تنهایی

کاش "آذر " هم ققنوس وار زندگی می کرد.

کاش بخشش همیشه امکان داشت.

کاش می شد آن را از جایی خرید و خرج کرد....

کاش...

.ببخشید.

جنگل و اوج ِ برگ ِ درختان ِ بکر نیز

از بیشه ی نگاه تو بی دغدغه تر است

از سبزی درخت فقط رنگ شاخه ماند

این خود دلیل خوب زمستان "آذر" است

من درد زایش دو جنین مچاله ام

با نیش زرد عقرب تو جان گرفته ام

آرامش قشنگ تبر روی ریشه را

از بادهای وحشی "آبان" گرفته ام

هر روز لای جزوه به تو فکر می کنم

طعم مچاله های نفس گیر در گلو

وقتی که گریه می کند تخت اتاق من

وقتی دهان خسته ی بغضم پر از پتو

تاریخ انقضاء "ببخشیدتان" گذشت

برگی که از نگاه تو افتاده "آذر" است

دم کرده های اشک شبانه و صبح ِ درد

فنجان آبی ات وسط این گلو٬ شکست

هذیان نقره ای و شبی ماه دفترم --

--بر روی شرم برکه می افتد و یک پری --

-- هر شب نظاره می کند این را که : ماه مست ! --

-- گودال های آب جهان را ٬ چریده ای !

این حرف های کهنه تهوع می آورد

آبان هنوز گرم تلاقی به آذر است

یک فاحشه کنار خیابان امام شهر

حس می کند پراید هم از عشق بهتر است

دردی که مثل کیف به دوشم گرفته ام

من را می آورد ته بازار شاهرود

لطفا زیاد فکر تقلا نباش زن !

گویی شیوع خط موازی درست بود !

دختر ! برو برای خودت سوگنامه شو

این شهر تا همیشه تو را درد می کشد

با اشک های سر زده ات هم بچسب بر --

-- تختت. همان که عشق به آن ختم می شود

امروز روز اول دی ماه است

azarkadeh — Sun, 21 Dec 2008 17:43:18 GMT

به مناسبت زلزله بم : مرگ ارگ

http://www.iravertex.com/clip.asp?id=112

اینو بگم که بیخیالی و انعطاف پذیری بیش از حد تصور آفتاب پرست

و حتی شمایلش را خیـــــــــــــلـــــــــــــی دوست دارم

امروز یه بغض سمج و مزمن دست و پا گیرم شده بود....

فکر می کنم اگه تمام زمستان را پای کوبان و سماع وار

٬دف بزنم

بازهم دلم آروم نگیره

شاید انقدر این حرف کودکانه باشه که با شنیدنش پوزخند بزنید،

ولی ماه آذر تمام شد و ماه سرد دی....

و دوباره تکرار ِ "من سردم است.... "

و آفتاب سرما خورده ی زمستان

و باز هم برف....

دانه های برف تا وقتی زنده ان که حرکت می کنن٬

تا وقتی که ننشستن روی تن سرد زمین.

به خاطر همین توی همون لحظه هایی که زندگی می کنن

می رقصن و می رقصن و می رقصن.تا اینکه.....

این احساس هر سال منه که :

آذر منو تنها می ذاره و می ره

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

یه موضوع : یکی دو هفته پیش کاشان بودم.

و برای اولین بار به مشهد اردهال و آرامگاه سهراب می رفتم ....

آرامگاه سهراب رو حتما اکثر شاعرا دیدن :

توی صحن امام زاده ای که فرزند امام جواد{ع} هستند٬

مدفونه.

نوع سنگ قبر سهراب با دستخط یک هنرمند فقید٬

یک اثر نفیس ملی محسوب می شده که٬ که

متاسفانه با بی احتیاطی

کارگران و بنّا های امامزاده

سنگ می شکنه و ....

اما جالبه بدونید که عوض اون سنگ یه سنگ ساده ی سفید رنگ

با کمترین کیفیت ممکن گذاشتند٬که هیچ نشده شکسته٬

و غیر از اون شکستگی٬

روی "چینی نازک تنهای من..." ترک خورده.....

یه شعر می ذارم از آقای جهان آرایی کاشانی در مورد این اتفاق:

خبر اینست:دل آینه در قاب شکست

چینی نازک تنهایی سهراب شکست

خبر اینست : که سهراب غریب است٬غریب!

وه٬که از حادثه آیینه ی مهتاب شکست

آنکه می گفت مسلمانم و مهرم نور است

قبله ی ساخته اش در دل محراب شکست

آنکه می ساخت وضو با تپش پنجره ها

جام بیدار دلش در سفر خواب شکست

ما کجاییم/که این گونه خموشیم٬خموش...

و چرا بی خبر از اینکه چرا قاب شکست؟

هیچ کس نیست در اینجا که بپرسد ز چه رو؟

چینی نازک تنهایی سهراب شکست

و شعری از خودم : در آستانه ی فصلی سرد

و وقتی که آذر نفسهای آخر را می کشید....

آذر از مدتی قبل هر شب بیش از پیش

ردای خود را به سر ِ شب های پاییزی می کشید...

اما حالا داشت می رفت در شب و جشنی که

قدمت۷۰۰۰ساله داره

و طبق اسطوره های کهن :

"هیچ شب و صبحی آغاز نخواهد شد

مگر با خون سرخ فلق و شفق...

و ما ایرانیان با قرمزیانار و هندوانه

این سرخی را خوش یُمن می گردانیم".

=====================

با پایمال عشق خدا جان گرفته ایم

ما حق شاعری خود از نان گرفته ایم

اینجا صلیب بوی یهودا گرفته است

ما روی سر صحیفه ی قرآن گرفته ایم

یوسف ترین معبر زندان اسیر چاه

ما پیرهن دریده ز کنعان گرفته ایم

یک عمر آسمان به زمین آمد و همه

چتری به سر به خاطر باران گرفته ایم

"امروز روز اول ِ..."آذر تمام شد

یلدای خود میان زمستان گرفته ایم

روز تولدم

azarkadeh — Wed, 10 Dec 2008 08:45:18 GMT

اول از همه از همه کسانی که مسلسل وار و به کرات

{حتی از اول ماه آذر}٬

روز تولدم رو تبریک گفتن تشکر می کنم.

همین طور از کادوهای ارسالی که رسماً خجالت زده ام کرد.

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

خُب.فقط شعر :

فنجان قهوه ای نگاهم به روی میز

یخ کرده پشت میله ی انگشت های تو

دیگر نگاه کوچه برایم غریبه اســـت

رد جنون کوچه رسیده به پای تو

نبضی مریض ریخته در سوگ گیسهام

لمس غریب شانه و آغوش تب زده

چشم تو روی روسری ام پرسه می زد و

آبی آسمان که شبیخون به شب زده!

امـا زمانه روســـری ام را به بــاد داد

زنده به گور نقره ای ماه توی چاه

موهـای من بـه زندگی ام رنگ تازه زد

بــــــــارید روی حـــــادثه بـــارید راه راه

[]

حالا که سنگ زخمی بال فرشته هاست

تو رفته ای و این همه مرداد یخ زده

بعد از تو پرسه می زنم با سایه ام فقط

خاموش شد زنی پس ازین باد یخ زده

آذر

azarkadeh — Sun, 30 Nov 2008 14:35:18 GMT

این روزها به اندازه یک عمر خسته ام و بی حوصله....

و تنها سرگرمی ام بارونه و بارونه و بارون٬که به شاهرود مهمان است

اما با وجود این:

و آذر از راه رسید

خب قبل از هر چیز از همه ی عزیزانی که به من از اول آذر این روزو تبریک گفتن٬تشکر می کنم.و در ضمن اینو هم بگم که امروز تولد یکی از اون کسایی بود که قبلا هم گفتم که کوک ساز دلشون به هم خورده..{زهرا معتمدی٬همون شاهدخت شعر}. بازم بهت تبریک می گم٬لمسِ لحظه های بودنت را.و لمسِ این لحظه تقدیم به تو:

" style="WIDTH: 117px; HEIGHT: 118px" height=424 alt="برگرفته از ::سايت كوچولو::بزرگترين سايت عاشقانه و تفريحي ايران " src="http://i33.tinypic.com/313ounn.jpg" width=304 border=0>

خواب دیدم که در ساحل با خدا قدم می زنم.

برپهنه آسمان صحنه هایی از زندگیم برق زد .

درهر صحنه دو جفت جای پا روی شن دیدم

یکی متعلق به خودم و دیگری متعلق به خدا.

وقتی آخرین صحنه ها مقابل چشمانم برق زد.

به جای پاهای روی شن نگاه کردم

متوجه شدم که چندین بار در طول مسیر زندگیم

فقط یک جفت روی شن وجود داشت.

غیر ازون متوجه شدم که این

در سخت ترین و غمگین ترین دوران زندگیم بوده.

این برایم واقعا ناراحت کننده بود و درباره اش از خدا سئوال کردم:

خدایا تو گفتی اگر به دنبال تو بیایم در تمام راه با من خواهی بود.

ولی دیدم که در سخت ترین دوران زندگی ام

فقط یک جفت جای پا وجود داشت.

پس چرا وقتی که بیشتر از هر وقت دیگه ای

به تو نیاز داشتم منو تنها گذاشتی.

خدا جواب داد: نه عزیزم.

من در کنارت هستم وهیچوقت تنهات نمیگذرم.

اگر در آزمون ها و رنج ها فقط یک جای پا دیدی

فقط به خاطر اینه که بود که من تورو در آغوشم حمل می کردم

اینم سرگذشت مادربزرگ غضنفر معروفه

که با عزیز جون میزدگرد سوم هم مکتبی بوده.

خب اینم بگم که اون بیچاره از اولشم شانس نداشت.

وگرنه وقتی ۱۵۳ ساله بود٬

شاهد مرگ نوه اش به دست آسیابان نبود....

-----------------------------------------------

به اینا می گن دکل های شیطون :

------------------------------------------

اینم می گن که الهه ی ماه آذره

و گفته که قصد داره ۲۰آذرو تو بوق و کرنا بکنه!

و بالاخره از هرچه بگذریم.......

با راه راه میله ی زندان شروع شد///

اینم یک حبه غزل که در فنجان قهوه ای نگاهم ریخته ام.

سرد می شه هـــــــــــــــــــــا !!!!!

هیزم های آتشکده.......

azarkadeh — Mon, 17 Nov 2008 13:06:18 GMT

..لطفاً هیزمهایتان را بیاورید.

ایمان شاعرانه ای در این آتشکده ضعیف شده...

دوس نداشتم پست جدیدی بذارم ولی با احترام به معصومه و منصوره

عزیزم...

این پست من سرشار از ناگفته هاست.

من که هنوز پاییزم.هنوزم آذر.

هنوز کافکا و هدایت را زندگی می کنم.

با بوف کور خوابم می برد و با مسخ از خواب بیدار....

می دانه ام که این جهان به لانه ی ماران مانند است

/...پُر از صدای حرکت پاهای....

همان مار های بوآیی که از بائوباب هم نمی ترسند

و یک فیل را درسته قورت می دهند.بدون آنکه بجوندش.

و به قول آدم بزرگا مث کلاه می شن و کلاه که ترس نداره!

همونا که اگه بهشون بگی که یه خونه دیدم که

جلوی پنجره هاش غرق گل شمعدانی بود

و روی بام های آجر نمایش پُر از کبوتر سفید...

محاله که بتونن مجسمش کنن.

همون قضایاست که تفاوت از زمین تا آسمان است.

راستی آسمون :

من از همون کوچولوگیام از تماشای آسمون سیر نشدم تا حالا.

فک می کنم آسمون تنها پناه و تنها شنوای حرفای سکوتمه.

تنها کسیه که همه جای همه جای همه جا همراهمه

و تنهام نمی ذاره.

اگه دونسته بهش نگاه کنی می فهمی که

هفت طبقه آسمون و جهنم و طبقاتش توی آسمونن.

جهنمی که با داغیش میوه های بهشت که بالا سرشه می رسن...

طوبی و سدر و عرش و...

بالا تر از همه چیز لوح که وقتی خوب فکر کنی

میفهمی این همون لوحه که خدا به امانت توی دلت گذاشته...

آسمونی که مغرورترین آدمم نمی تونه منکراین بشه که

از آسمون پایین تره.

تو با وجود اینکه اعتقاد داری خدا هم پای کاج بلنده

هم لای شب بوها ٬

اما بازم وقتی زندگیت خم به ابرو میاره

دستاتو بین زمین و آسمون رها می کنی وُ

با نگاه به سمت بالا و واسطه کردن تمام آسمانی ها

واسه خدا درد و دل می کنی و....

چون باورت شده که زمین جای تعلقاته

و آسمون جای دست نیافتنی ها

که دیگه خدا هم با کارای ما داره دست نیافتنی می شه....

آسمون همون طور که واسه یه عده سرپناهه

به یه عده دیگه می گه:هر چند برج کذایی تکبر داشته باشی

اما زیاد ورجه وورجه نکن که :

هر که بر این نردبان بالانشست/استخوانش سختترخواهـد شکست

اگه یه روز هم فک کردی غرق تماشای این بیکران شدی

بهتره که از این توهم فانتزی و تب هذیانی بیای بیرون.

چون به نظرت چند کیلومترشو داری می بینی؟؟!!!

تازه اگه خیلی بچه مهربون روزگار باشی چی میشه فک کردی؟!!

تو اگه از فرش تا عرش بری حتی نمی تونی آسمونو لمس کنی!

{اون بیکران آبی که اصلا آبی نیست و بازتابی از نور خورشیده.

دریا هم بازتابنده تر از از اون}...

چیه؟! نکنه حسودیت شده ؟!!

خیلی حس بدیه؟؟ خب دست نیافتنیه مثلنــــا!!!

الانم با آسمون من درست حرف بزن!!!

{چیه مگه؟

ما آدما انقد خودخواهیم که خدا که خداستُ

با هم تقسیم نمی کنیم!!}

غر هم نزن.

من که فک نمی کنم تا حالا از خودت پرسیده باشی که

کمر آسمون

زیر دین نگاه ممتد کدوم مو پریشونی اینطوری خم شده؟؟؟؟...

قضیه عشق ناخواسته ماهُ خورشیدُ که می دونی؟

خب الانم بدون و یادت نشه

که دریا

واسه چی اینطور رسوا رنگش آبی شده.

{بَچَّم به مرحله فنا فی العشق رسیده!!!}

بیخودی هم قضاوت نکن،

که این دریاست که هر لحظه داره یه عکس عشقولانه جدید

از آسمون می بینه.

اما اگه کل صندوقچه های کهکشانی آسمونو بگردی،

فک کردی جز یه مشت حسرت چی گیرت میاد؟؟؟

آره عزیز.آسمون تودار تر از این حرفاس.کلی ناگفته داره.

تازه اگه بشینی توی آسمون کویری شاهرود ما و نگاه کنی

تازه می بینی چقد ستاره های شیطون از چشت دور بودن

و تو تا حالا ندیده بودیشون.

توچه می دونی ستاره هاش وسیاره هاش وکهکشاناش چه قَدَن؟؟

تا چند یاد گرفتی بشمری؟؟

.... اینا که چیزی نیس.یه لحظه فک کن:

چرا "جزر" که کوتاه ترین موجه ،روزه

و "مَد" که بزرگترین خواهش دریاست از آسمون

نصفه شبه و دور از نگاه دلای نامحرم و روزمره؟؟؟؟؟

{بیخودی هم گردن ماه نندازین.کَل اگر طبیب بودی...}

یه شب که دریا با موجای دیوونه اش داشت یه انقلاب راه مینداخت.

حتما بازم خواب بودین،آره؟؟

{انقد نخوابید.

چون یه موقع میاد که جز خوابیدن کاری ازتون ساخته نیست.}

دریا داشت باصدای بلند گریه می کرد.

شبی بود که هیچ کس نفهمید

از چشای نمی دونم چه رنگیش چقد بلور ریخت.

شبی که صدف ها دوباره شروع کردن به در آغوش کشیدن بلورها.

آسمونم شروع کرد...

داشت بارونو دوباره میریخت روی صورت خیس ِ اشک دریا

و اونم تمام قطره ها رو غرق بوسه می کرد.

می شد اشک های خدا رو هم دید

که داشت با همون قطره ها بهم می رسوندشون.

که ناغافل چن تا ستاره از توی دستای آسمون سر خوردن

و افتادن روی دامن دریا.

شدن همون ستاره دریایی

که می دونم و می دونی و می دونه و....

اما باور کنید که من مطمئنم که این دفعه

کله شق بازی دریا عُود می کنه

و تصمیم خطرناکی می گیره!!!

حالا مسخره میکنید.

اما وقتی یه روز صُب پاشدین

و دیدین که دریا با هیجان از اتفاق دیشب

داره مُشت مُشت ستاره تقدیم ساحل می کنه

{حتی ازون دنباله دارای نایاب}،وقتی که :

لب بالا نظر بر عـرش می کرد/

لب پایین زمین را فرش می کرد٬

اونوقت ببینم بازم می خندین؟؟

آسمونم که دیدنی تره .

پُر ماهی های ریز و درشت و رنگ و وارنگ.

یه لحظه حتی حس می کنی که

روی ابرا یه پری دریایی نشسته که داره بهت چشمکم می زنه!!!!

{دست نیافتنی تر از قبل}....

اگه هم حس کردی که آسمون

یه چیزایی مث موج داره تعجب نکن.

{داری بهم موج می دییــــــــــــــــا !!!!}

چونکه قراره بعدش "شهاب"های دریا رو هم ببینی!

تاحالا به اینا فک نکرده بودی؟؟؟

پس به چی فک می کنی؟؟!!!

به قیمت شیر یارانه ای؟،

یا هنوزم تو فکر دختر بلقیس خانومی؟؟؟

آهــــــــای ! نکنه که تو فکر غضنفری شیطون؟!!

چیه؟دغدغه ات هیچ کدوم اینا نبود؟

پس حتماً تو هم مث این روز های خیلی های دیگه

همون مرض اپیدمی شده رو داری :

پا به پای تمام کنگره ها / گرچه در پشت کوه الوند است

می خواستم یکی از داستانامو بنویسم ،

ولی الان یه شعر دَم دست تَر دارم :

مادر سلام ! حـال من از قـبل بهـتر اسـت

دنیـای من بدون تو یک طـور دیگر است

اینجـا به شـانه هیـچ نیازی نمـی شـود

اوضـاع زندگـانی تان خنـده آور اسـت!

ما هیـچ وقـت فـکر تپـانـچه نمـی کنیم

هر چند حـال کوچه ی مان پُر کبوتر است

فـرق بهـشـت و شهـر شمـا اینکه بی گمان

چـاقـویتان مـدام به فکر بـرادر اسـت

وقتی شهیــد می شـوی احسـاس مـی کنـی

که روی شانه های پُر از ترکشت پَـر اسـت

حتی بـهـشـت بی تو برایـم قشنگ نیسـت

خان حرف مضحکی سـت اگر که تفنگ نیسـت

دسـت مـرا بگیـر و کمی لطـف تازه کـن

مـن را شـبیه کودکی از نطفـه تازه کن

امـا مـن و تو باز به هم می رسیم اگر

شهـری دچــار جنـگ شـود دفعـه ی دگـر

هرچنـد چاه هـای نگهبـان نبـاشد و...

صحرا به فکر یوسـف کنعـان نباشد و...

انگشـت های کوچـک و سـرما به هـم گره

کبریـت خیـس فکـر زمستـان نبـاشد و...

دیدی شهیــد حـرف قشـنگی سـت تا کسـی

هرگز به فکر خشک ترین نان نیاشد و...

هر کـوچه ای که سخت زمستان گرفته است

دیگـر به فکر بـرف خیابان نباشد و ...

«»

آدم که قـاب عکـس شـود بـار مـی دهـد

قاب است و خوب تکیه به دیـوار می دهد

مادر بـدان که حـال کسـی بـد نمی شود

از کـوچه هـا جنازه دگـر رد نمی شود ؟

مـن از بهـشـت زنگ زدم خـانه نیـسـتی؟

پیغام می گذارم اگر * بوق

بوق

بوق/